Paardrijden

Sinds een paar weken zit Jenthe op paardrijden. Via internet kwamen we op een manege in de buurt die paardrijles geeft aan kinderen met een beperking. Jenthe is gek op paarden en wilde wel een keer een proefles maken. Dus zo gezegd, zo gedaan. Jenthe kon op zaterdagochtend terecht om half 10. Vroeg haar bed uit dus, maar dat maakte haar helemaal niet uit. Het is een groep van vier meiden, allemaal van Jenthe haar leeftijd of iets ouder. Jenthe bleek perfect te passen in de groep. Er loopt een begeleider/ vrijwilliger mee met het paard en er is iemand die de les geeft. Superleuk hoe ze het aanpakken. De paarden zijn heel rustig en passen erg goed bij de lessen met deze doelgroep.

De proefles was goed bevallen, dus Jenthe wilde graag op paardrijden. Meteen een eigen cap en paardrijbroek gekocht. Haar regenlaarsen waren goed genoeg om mee te rijden, dus dat was fijn.

Elke week heeft ze er weer veel zin in . Alles moet er ook voor wijken, zo leuk vindt ze het.

Anderzijds vraagt ook veel van haar. Na de les is ze uitgeput, maar wel voldaan. Tijdens de les zie je eigenlijk al wat een impact de les heeft. Ze moet letten op het paard, hoe ze de teugels vasthoudt, hoe ze haar benen en voeten houdt, waar ze naartoe moet. En als ze in draf gaat, moet ze helemaal goed opletten en oefenen hoe ze moet bewegen vanuit haar bekken. Intens dus. Voor iedereen is het best intens, alleen heeft Jenthe duidelijk moeite met het verwerken van alle opdrachten en prikkels. Waar ze vol energie start, zie je na een kwartier al dat de energie wat wegzakt, om aan het einde van de les verdwenen te zijn. 

Thuis gaat ze dan even douchen of in een warm bad om weer tot rust te komen. Daarna houden we de rest van de dag erg rustig, zonder extra prikkels. Fijn dat ze iets heeft voor zichzelf waar ze zoveel plezier in heeft en in kan groeien. Dat doet haar duidelijk goed!

Liefs Marijke