Ik heb geen label nodig om te voelen dat ik in een rotperiode zit. Ik voel aan alles dat ik langdurig over mijn grenzen ben gegaan en ook nog ga. Toch is er niet altijd iemand in de buurt die het over kan nemen. Het advies beter voor mijzelf te zorgen zodat ik ook een betere moeder kan zijn, begrijp ik zeker, alleen de uitvoering blijkt lastiger. Natuurlijk neem ik mijn rust, ga op tijd naar bed, sport, wandel, en doe dingen die ontspanning zouden moeten geven. Maar toch, die voel ik niet altijd. Al te lang zit ik in een situatie waarbij ik niet altijd kan luisteren naar mijn eigen behoeften. Meer rust zou ik heerlijk vinden, ik roep dat ook hard. Alleen die is er niet zomaar. Er is geen structurele oplossing waardoor ik meer tijd en rust voor mijzelf heb.
Mijn kind heeft thalamusschade, wat betekent dat zij maar weinig prikkels aankan en dan "overloopt". En dat overlopen is heftig. Het maakt haar fysiek ziek, zorgt ervoor dat ze uren huilt, moeilijk kan nadenken en praten lukt al helemaal niet meer. In de praktijk betekent dat, dat zij na een activiteit in de ochtend, vaak in de middag geen activiteit meer kan doen. Ik heb geen groot netwerk dat haar opvangt als ze overprikkeld of moe is. En sowieso niet langdurig en structureel. Een hulp aan huis wil ik niet om verschillende redenen. Ik zit zelf thuis en voel me niet veilig en ontspannen in mijn eigen huis als er iemand bij is. Ik zou dan óf weg moeten gaan, wat ik helemaal niet wil, óf boven zitten terwijl zij beneden zit bij Jenthe. Daarbij geeft Jenthe ook aan dat ze het niet fijn vindt als er iemand in de thuissituatie komt, omdat dat haar rustige en fijne omgeving is. Dat veranderd als er iemand bij komt. Dan is het ook nog zo dat Jenthe niet veel meer kan doen in die middag, waardoor we dan betalen voor een ambulant begeleider die vervolgens twee uur met haar op de bank zit. Ik weet het, een hoop beren op de weg. Toch hebben we het ook geprobeerd. drie keer zelfs, en alle drie de keren ervaarde we hetzelfde.
Voor mij zou het fijn zijn als er een oplossing is buiten de deur, zodat ik thuis de tijd en ruimte heb voor mijzelf. Voor Jenthe is het fijner om thuis te zijn in haar vertrouwde omgeving om tot rust te komen. En daarbij is Jenthe erg bewust wat maakt dat ze zelf aangeeft wat ze wel en niet fijn vindt. Als ik zou aankomen met een logeerhuis, dan heeft ze een hele duidelijke mening daarover en wil ze echt niet heen. "Want wat moet ze daar" is dan haar antwoord". En dat snap ik. Dat voelt ook niet als de oplossing, meer als een stressfactor extra.
En dus voelt het als schaakmat op dit moment. Geen school, twee keer drie uur begeleiding, anderhalf uur onderwijs van mijn buurvrouw en verder thuis, waardoor dus afhankelijk van mij. Overbelasting lijkt een logisch gevolg. Op vrijdagen is haar vader wel thuis, maar hij werkt en is regelmatig in een gesprek met collega's of een online meeting. Hierdoor komt ze alsnog bij mij, wat ik snap. Het voordeel is wel dat als ik een afspraak heb of ik wil wandelen dat ik gewoon kan gaan. Maar helemaal "vrij" voelt die dag ook niet.
En ik kan er urenlang over piekeren. Op zoek naar een oplossing voor dit "probleem". Ik praat er over met Patrick, maar ook hij heeft de oplossing niet. Is dit het? Accepteren? of zal er toch een oplossing zijn die we nog niet hebben bekeken. Pffff, het houdt me meer dan ik zou willen bezig.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties