Ik durf te wedden dat veel ouders van een zorgintensief kind zich net als ik eenzaam voelen. En die eenzaamheid zit hem niet in het alleen zijn en geen mensen om mij heen hebben. Het is een gevoel, dat er juist soms meer is als ik onder de mensen ben.
Het gevoel van niet begrepen worden.
Het gevoel van altijd "aan" staan voor mijn kind.
Het gevoel van ver van de gezinssituatie van een ander of zelfs van de maatschappij af te staan.
Het gevoel van altijd maar uit moeten leggen hoe mijn kind werkt of waarom iets niet kan/lukt.
Het gevoel van verantwoordelijkheid dragen die soms zo overweldigend is.
Het gevoel van emotionele, fysieke en/of mentale overbelasting, die ik niet uit kan leggen aan een ander.
Die eenzaamheid!
Het lijkt alsof dat gevoel nooit helemaal weg gaat. Het is verweven met de zorg voor een kind met extra zorg.
Wat voor mij helpt is dit gevoel delen op dit platform of met andere ouders die in "hetzelfde schuitje" zitten. Dan heb ik soms aan een half woord al genoeg. Zij begrijpen die eenzaamheid als geen ander. Ik hoef het niet uit te leggen, ik weet gewoon dat de ander het snapt. En dat maakt dan toch een stukje minder eenzaam.
Ook als hulpverleners alle moeite doen om mijn situatie te begrijpen, oprecht te luisteren en mij te ondersteunen of te helpen waar kan, verzacht de eenzaamheid wat. Ze helpen een stukje zorg te dragen, zodat ik even los kan laten.
Soms kan ik die eenzaamheid helemaal toelaten en komt er veel verdriet los. Soms wil ik het absoluut niet voelen en duw ik het weg. Het komt en het gaat in vlagen, maar is altijd wel op de achtergrond aanwezig.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties